Gdzie ja jestem? Chodzenie po folderach

Wstęp

Kiedy otwierasz folder w Windowsie albo na Macu, widzisz go. Ikonki, okienko, wszystko jasne.

W terminalu nie widzisz niczego. A mimo to zawsze jesteś „gdzieś”. W jakimś folderze. Jak w ciemnym budynku z latarką: świecisz tylko tam, gdzie stoisz.

Dziś nauczymy się trzech komend, które zamieniają ten ciemny budynek w coś, po czym chodzisz z zamkniętymi oczami.

Budynek z piętrami

Wszystkie pliki na komputerze są ułożone jak budynek. Wejście główne, z niego korytarze, z korytarzy pokoje, w pokojach szafy.

W Linuksie to wejście główne nazywa się po prostu ukośnikiem: /. Wszystko inne jest gdzieś w środku.

Adres pokoju, czyli folderu, to ścieżka. Na przykład /home/eryk/projekty. Czytasz od lewej: wejście główne, korytarz home, pokój eryk, szafa projekty.

Komenda 1: gdzie jestem

pwd

pwd to skrót od „print working directory”, czyli „pokaż folder, w którym pracuję”. Terminal odpowie na przykład /home/eryk. To Twój folder domowy. Twój pokój w tym budynku. Tu terminal startuje.

I tu wyjaśnia się tylda z poprzedniej lekcji. Znak ~ w znaku zachęty to skrót od „mój folder domowy”.

Komenda 2: co tu jest

ls

ls, od „list”, pokazuje, co jest w folderze. Pliki i kolejne foldery.

Teraz opcje, o których mówiliśmy:

ls -l
ls -a
ls -la

• -l to wersja długa: rozmiar, data, właściciel. Jak spis inwentarza zamiast rzutu oka.
• -a pokazuje też pliki ukryte. W Linuksie plik jest ukryty, jeśli jego nazwa zaczyna się od kropki. Nie ma tu żadnej magii, to po prostu umowa.
• -la to obie naraz. Opcje można skleić.

Komenda 3: idź tam

cd Dokumenty

cd, od „change directory”, czyli „zmień folder”. Wchodzisz do pokoju o nazwie Dokumenty.

A jak wyjść z powrotem?

cd ..

Dwie kropki znaczą „folder piętro wyżej”. Jedna kropka znaczy „ten folder, w którym jestem”. To brzmi jak zagadka filozoficzna, ale przyda się za kilka lekcji.

I trzy skróty, które oszczędzą Ci życie:

cd
cd ~
cd -

• cd bez niczego albo cd ~ zabiera Cię do domu. Z dowolnego miejsca. Jak przycisk „wróć do domu” w nawigacji.
• cd - wraca do folderu, w którym byłeś przed chwilą. Jak przycisk „wstecz” w przeglądarce, tylko o jeden krok.

Ścieżka bezwzględna i względna

Są dwa sposoby, żeby powiedzieć, gdzie chcesz iść.

Pełny adres, zaczynający się od /. Na przykład cd /home/eryk/projekty. Działa zawsze, niezależnie od tego, gdzie stoisz. Jak podanie pełnego adresu taksówkarzowi: miasto, ulica, numer.

Adres względny, liczony od miejsca, w którym jesteś. Na przykład cd projekty. Jak powiedzenie na klatce schodowej: „w drugie drzwi na prawo”. Działa tylko, jeśli stoisz w dobrym miejscu.

Dwie supermoce: Tab i historia

Tab. Zacznij pisać cd Dok i naciśnij klawisz Tab. Bash sam dokończy Dokumenty. Jeśli pasuje kilka nazw, naciśnij Tab dwa razy, a pokaże Ci wszystkie możliwości.

Admin, który nie używa Taba, to jak kierowca, który jeździ tylko na pierwszym biegu. Da się. Ale po co.

Historia. Strzałka w górę przywołuje poprzednie komendy. A Ctrl+R pozwala szukać w historii: naciskasz, wpisujesz kawałek komendy i Bash znajduje ostatnią pasującą.

history

Pokazuje całą historię z numerami.